A dziś zrozumiałem, że to nie o to chodzi.

Bo chodzi o to, żeby było tak, jak sobie nasz wielki elektronik umyślił. A umyślił sobie rzeczywistość opartą na samodzielnym zarządzaniu, rodem z gospodarstwa wiejskiego. On, chłop na roli, z małym kredytem, wszystko pod ręka, słuchający jedynie księdza i ojca, oczekujący że żona będzie jedynie przy garach i krowich wymionach.

I tak to działa. Aż po dziś, kiedy w ramach tej wspaniałej fabryki prezeus mówi, że moje zadania przejmie 12 osób. Zadania jednej osoby przejmie 12.

Efektywność? Nie wiem. Co mnie to obchodzi.

Kiedy kilka lat temu decydowałem się zrobić skok w karierze, myślałem o możliwościach, jakie się pojawiały, z ufnością i nadzieją. Dziś wiem, jak wielka była to pomyłka.

Myśląc o tym wszystkim, co zdarzyło się przez ostatni rok mam wrażenie, że to jakiś nędzny film, komedia omyłek. Dziś tylko mam kryzys zaufania, do każdej osoby w otoczeniu. Ot, lekcja życia, jaką wynoszę z tej chorej gry.

Budząc się codziennie rano, na godzinę przez budzikiem, mocno zaniepokojony i zdenerwowany, z niechęcią równą tej, która odpycha cię od wrogów zaczynam swój dzień. Mdłości, konwulsje i napady histerycznego żalu to moi nowi przyjaciele w codziennej drodze do pracy.

Zresztą, kiedy siedzę za kierownicą, nie myślę o tym, jak rozwiązywać problemy, ale o tym, co znów się wydarzy, gdzie znów zostanę uderzony, skąd przyjdzie strzał w pysk. Codziennie tak samo, codziennie ten sam motyw – ktoś pluje mi w twarz, a ja oblizuje się ze smakiem.

Ostatnie 12 miesięcy, festiwal głupoty i porażek, słów jakże komplementarnych wobec słowa „prezes” i wielu nazwisk, zdemontowały mnie.

Czwartek, 30 grudnia – 94 dni do końca. Niezależnie, czy do końca z sukcesem polegającym na przejściu do innej pracy, czy końca z porażką, dzięki której zacznę gonić własny ogon i konsumować gromadzone oszczędności. Nie ważne. Ważne, że w zgodzie z sumieniem i przekonaniami, wbrew idyllicznej pewności siebie menedżmentu, i ich kompletnemu brakowi logiki w działaniu.

Zdołowany, zgaszony, zasmucony – brakujące Z w słowniku fabryki znalazło się u mnie. Tam, co prawda, chodzi o zarządzanie, zaufanie, zmienianie, jednak litera jest literą.

I lost my spirit. I lost my smile, i lost my energy, i lost my meaning of life.

But who cares? Who fuckin cares… I lost it, haven’t I ?

Gdy obojętnie mijają mnie przechodnie
Próbuję wierzyć, że przetrze się ta mgła
Że będę mogła znów naprawdę czegoś dotknąć
I cud się stanie – zniknie tafla szkła

Co dzień ta sama zabawa się zaczyna
I przypomina dziecinne twoje sny
Chcesz rozbić taflę szkła, a ona się ugina
I tam są wszyscy, a naprzeciw – ty.
Chcesz rozbić taflę szkła, a ona się ugina
I tam są wszyscy, a naprzeciw – ty.

Nie każdy wierzy w Boga, nie każdy wyznaje tą samą wiarę. Czas ten jednak jest już nie tylko religijnie, ale i kulturowo uważany za magiczny – składamy sobie życzenia, wyrażamy pragnienia, rozmyślamy o bliskich.

Wykorzystując tą chwilę, życzę Wam wytchnienia, oderwania od napiętej codzienności, zdrowia, radości, z których będzie czerpać każdego dnia, i miłości – aby życie było pełne i szczęśliwe.

jest jakoś inaczej, tak refleksyjnie. dobity jestem myślami o tym, co powiedział lekarz. nie wiem, jak sobie to wszystko poukładać, aby na powrót nabrało sensu i jakiegoś znaczenia.

rozmyślałem wczoraj, rozmyślam dziś. należałoby coś zmienić, zacząć robić. tylko co ?

spodziewałem się tej wiadomości za 10, może za 15 lat. przecież powinienem być stary, zgrzybiały, aby zaczęły się problemy z sercem. nie tak miało być, nie miała ta wiadomość dopaść mnie znienacka, tak przy piątku, o poranku.

Take a look around, See how hard it is
To survive these days
But sometimes you wonder
How long can this keep goin’ on
I guess the only thing you do is keep your fingers crossed

piękny nie deszczowy dzień. Cork, River Lee.
wspaniała parada na dzień świętego Patryka, którą zapamiętam po wsze czasy.
w sumie to była już końcówka, a wyjście pierwszym po przeziębieniu, po długich dniach na ibupromie i witaminach.
i nagle ten ból. potworny, przeszywający ból. OIOM i następnego dnia jedynie jedna radosna wiadomość: to nie zawał, chociaż z takim podejrzeniem trafiłem do szpitala.

i zegar zaczął tykać. inaczej, groźniej, złowrogo.
niby nic. miocarditis.
„Głównym późnym powikłaniem jest postępująca niewydolność serca. W przebiegu choroby mogą wystąpić zaburzenia rytmu, nagły zgon, zatory obwodowe i mikrotętniaki lewej komory.”

nie mam dziś humoru, nie mam dziś energii. coś dziś znów się zmieniło. dziś znów zaczęło się inne odliczanie.

It’s just the beginning it’s not the end.
Things will never be the same again.
It’s not a secret anymore.
Now we’ve opened up the door.
Starting tonight and from now on.
We’ll never, never be the same again.
Never be the same again.

zastanawiam się, czy to liczba obowiązków, jakie teraz wziąłem na siebie, czy też inne powody. niestety, nie znajduję w tym jakiejś jednoznacznej odpowiedzi.
pomimo tego jednak udaje się zapanować nad wpływami ciemnych mocy i tym samym podtrzymywać humor. dlatego myślę, że te moje puzzle będę jednak układał „na klej”, bo szkoda, by każdy, najmniejszy nawet wstrząs niszczył moją układankę.
a ostatni tydzień to w sumie jakiś tam sukces. po dwóch latach zamknąłem jakiś problem, rozdział spraw, które spędzały sen z powiek. odetchnąłem, chociaż we czwartek czułem się, jakby ktoś spuścił ze mnie powietrze. nie byłem w stanie myśleć, poczułem taką niesamowitą ulgę i miałem chęć podzielić się ze światem swoim sukcesem.

spacer mi pomógł. przyjaciel i rozmowa z nim mi pomogła.
a potem tylko błogi sen i spóźnienie do pracy

5 miesięcy temu:
ja: musimy to zrobić, inaczej się nie uda.
on: ok, więc zrób to.
ja: zrobię, ale muszę się nauczyć.
tydzień później:
ja: nauczyłem się.
on: pojedź do nich, pomagaj im, to musi być zrobione.
ja: ok

odsłona 2

wczoraj:
on: jak poszło ?
ja: dobrze.
on: no to niech robią.
ja: sami ?
on: niech sami robią, nam nic do tego.
ja: ale..?
on: [z dramaturgią rodem z Faraona] tak powiedziałem, i tak się stanie.

kontekst odsłony 1:
w przerwie ważnego spotkania, korytarz, wiele ludzi, dym tytoniowy, wszyscy dyskutują jak osiągnąć sukces.

kontekst odsłony 2:
w przerwie ważnego spotkania, korytarz, wiele ludzi. jemu, tzn. „on-u”, mówi „ktoś”, że tzw. „ja” musi być na briefingu, na którym tzw. „on” się pojawić nie może. należy dodać, że „on” pomaga[ł] temu właśnie „ktosiu” w odsłonie 1 zrobić „to”.

Morał (wypowiada „on” w rytmie RAP):
jestem bogiem, jestem bogiem, codziennie rano powtarzam to sobie,
problem leży jednak w tym, że nie wierzy nikt już mi.

ale miłość moi mili
jest nieczuła na mądrości
i dla jednej wspólnej chwili
zapomina o śmieszności

(śmieszna sprawa, coś takiego, co za numer, coś takiego, to ciekawe, śmieszna sprawa (czary mary), czary mary, czary mary, świat się śmieje (to ciekawe), hu hu hu, to ciekawe, śmieszna sprawa, czary mary, czary mary! śmieszna sprawa, co za numer, hu hu hu, ha ha, to ciekawe, ha ha ha)

i cholera, światopogląd upada. no bo jak to wierzyć ludziom, jak nawet włosi w ramach podrywu nie potrafią przetłumaczyć właściwie na angielski cyfry!
nie potrafią mówić po angielsku, niech pokazują. na palcach !!!

i tak mija mi niedzielne popołudnie, rozpoczęte śniadaniem w postaci kanapki, o godzinie 1330. piękna pora na początek dnia, za to kompletnie nie na kontynuowanie go, nawet pomimo spokojnej nocy i w miarę rozsądnego snu…
a dzień dziś przepiękny, nastraja do spaceru (2,5h), siedzenia przy ulubionej kawie w ogródku, co w listopadowej Warszawie jest jednak pewną rzadkością i ekstrawagancją. ale dziś taki dzień, nieco odseparowany od rzeczywistości i skupiony na wypoczynku, koniecznym przed nadchodzącym tygodniem.

i tak siedząc sobie widzę kolesia, zdecydowanie dobrze ubranego, który przyjeżdża na modnym rowerku, i widząc błagającą o pieniądze kobietę wyjmuje aparat, robi jej kilka zdjęć i odjeżdża.
jakoś znów złapałem doła.

tego świata nie da się brać na trzeźwo. a alkoholizm to zło.

I’m sitting here I miss the power
I’d like to go out taking a shower
But there’s a heavy cloud inside my head
I feel so tired put myself into bed
But nothing ever happens – and i wonder

Isolation- is not good for me
Isolation- I don’t want to sit on a lemon tree
I’m stepping around in the desert of joy
Baby anyhow I’ll get another toy
And everything will happen – and you’ll wonder

a ja siedzę przy stoliku obok, facebook włączony, przyjaciele online, gapię się tępo w szybę i słucham tego wkrętu.
marketing.

„chcę wiedzieć, co pan ma w portfelu, może pan nie pracować i pomnożyć swoje oszczędności, polepszyć swój status majątkowy”.
czuje się jak na ohydnej prezentacji fenomenalnych kapci ocieplających, które tylko kawy nie robią.

czysto, pięknie, przejrzyście: „w umowie nie ma nic, to standardowe zapisy, żadnego ryzyka. niech pan zobaczy, może wszystko pan zmienić (i tu ściszony głos) ale tylko raz w roku, i maksymalnie dwa razy w ciągu trwania umowy, ale niech się pan nie przejmuje, tu, na drugiej stronie jest projekcja pana zysku, widzi pan – już za 15 lat będzie pan milionerem (i tu znów ściszony głos), jeśli utrzyma pan taki poziom wpłat i rynek będzie wzrastał”

ślicznie, szybko, bez kłopotu, w atmosferze wzajemnego zrozumienia. przy kawie na koszt firmy, z piórem marki parker. mała prezentacja na ipadzie, zero laptopów. wszystko błyskawicznie.
uwielbiam obserwować ludzi.

trick or threat ?

Steve walks warily down the street,
With the brim pulled way down low
Ain’t no sound but the sound of his feet,
Machine guns ready to go
Are you ready, Are you ready for this
Are you hanging on the edge of your seat
Out of the doorway the bullets rip
To the sound of the beat